Recski Nemzeti Emlékpark to jedno z najbardziej poruszających miejsc pamięci na Węgrzech — były obóz pracy przymusowej, który w latach 1950–1953 pochłonął losy około 1500 więźniów przetrzymywanych bez wyroków sądowych. To węgierski odpowiednik Gułagu, a wizyta tutaj jest doświadczeniem, które trudno zapomnieć.

Park leży w malowniczym otoczeniu gór Mátra, trzy kilometry na południowy zachód od wioski Recsk, na wysokości około 400 metrów n.p.m., w pobliżu kamieniołomu na zboczu góry Csákány-kő. Krajobraz jest spokojny i zielony — kontrastuje to boleśnie z tym, co tu się niegdyś działo. Latem teren jest cichy i zaciemniony koronami drzew, jesienią zaś otaczające wzgórza mienią się złotem i czerwienią. Ta piękna przyroda sprawia, że historia staje się jeszcze bardziej wstrząsająca.

• Z wioski Recsk — drogą lokalną prowadzącą na południowy zachód, około 3 km od centrum; dojście pieszo zajmuje około 40–50 minut, trasa łatwa, płaska droga.
• Dojazd samochodem z drogi krajowej nr 24, następnie drogą gminną w kierunku parku; dostępny parking przy obiekcie.

• Na terenie parku zachowany jest oryginalny barak mieszkalny więźniów, wieża wartownicza oraz fragment drutu kolczastego z ogrodzenia obozu.
• Park został otwarty w 1996 roku jako miejsce pamięci byłych więźniów.
• Odbudowane obiekty przywrócono do oryginalnego stanu na podstawie relacji ocalałych i zachowanych fotografii.

Jedynym więźniowi, któremu udała się ucieczka na Zachód — Gyuli Michnayowi — udało się w 1951 roku dotrzeć do Wiednia i na antenie Radia Wolna Europa odczytać listę 600 towarzyszy niedoli, informując w ten sposób świat o istnieniu obozu. Tablica masowych grobów ofiar do dziś nie została odnaleziona.